ΕΣΕΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΕΜΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας στην οποία συμμετέχω με έργα μου, στο πολιτιστικό κέντρο Παροικιάς στην Πάρο (Κτίριο Δημητρακόπουλου).

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε μια ακόμη πρόκληση καλείται να συμμετέχει η ομάδα της ART WAY!

Για να διατηρήσουμε όλα όσα έχουμε κερδίσει μετά από τόσες και τόσες θυσίες αλλά και για να δώσουμε σε όλους εκείνους που νοιώθουν – αισθάνονται & προσπαθούν, σαν δίαυλοι εμείς οι καλλιτέχνες , μια άλλη ιδέα-γνώση παρουσιάζουμε μια έκθεση μοναδική , στον σπουδαίο εικαστικό χώρο , με την αιγίδα του Δήμου Πάρου , στο

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ

ΚΤΗΡΙΟ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

20-26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015

Θέμα «ΕΣΕΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΕΜΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ»

Ο άνθρωπος για να ανταπεξέλθει στις αντιξοότητες της ζωής και της σκληρής πραγματικότητας και να μπει σε έναν κόσμο πιο φωτεινό και αληθινό χρειάζεται να επιστρέφει στον εσωτερικό του κόσμο και να δομήσει έναν διαφορετικό κόσμο από αυτόν που ζεί. Για να επιστρέψει μετά στον εξωτερικό κόσμο, δυνατός και ενισχυμένος, η πρόκληση για τον άνθρωπο είναι μεγάλη και χρειάζεται μια μεταμόρφωση , έναν δίαυλο επικοινωνίας , έναν ενδιάμεσο κρίκο , αρωγό στην προσπάθεια του αυτή .Εδώ πάντα θα υπάρχει η πρόκληση μέσω της Τέχνης και μαζί με τον άνθρωπο – καλλιτέχνη γίνεται αυτή ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ ύλης και πνεύματος. 

Από εκεί και πέρα καλείται από ετερόφωτος να γίνει αυτόφωτος να μεταφέρει το "φως" προς τα έξω.

Να φωτίσει τον κόσμο με το πνεύμα, να δείξει τον "δρόμο" προς την αυτογνωσία. Αυτός ο ένας και μοναδικός δρόμος που κλείνει μέσα του άπειρες και μοναδικές για τον κάθε ένα μας, διαδρομές που ανοίγονται μπροστά μας. 

Τα καθαρά συναισθήματα και ο αγώνας διατήρησής τους σε έναν κόσμο παράδοξων προκλήσεων είναι η μεγαλύτερη πρόκληση..... όπως επισημαίνει εύστοχα και η εικαστικός Παναγιώτα Παναγιωτοπούλου.

Σας περιμένουμε Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 19:00

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑΝΝΑ 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΜΑΡΙΑ 

ΑΘΗΝΑ Τ

ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ ΜΑΡΘΑ 

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΥΑ 

ΓΚΑΛΛΟΥ ΑΝΝΙΕΖ

ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ-ΣΑΡΔΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ 

ΖΓΑΝΤΖΟΥΡΗΣ ΣΠΥΡΟΣ 

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΑΝΝΑ

ΘΩΜΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

ΚΑNΤΑΡΤΖΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ 

ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΛΥΚΟΥΡΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΜΙΚΕΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΜΟΥΡΤΙΚΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ 

ΜΠΙΣΙΡΙΤΣΑ ΜΑΡΙΑ 

ΜΥΛΩΝΟΓΙΑΝΝΗ ΔΑΦΝΗ

ΜΩΡΑΪΤΗ ΕΦΗ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ

ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΣ

ΠΕΤΜΕΖΑΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ

ΠΕΦΑΝΗ ΑΝΝΑ

PYTHA NIKOL 

ΡΑΪΚΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ

ΡΑΪΣΗ ΙΩΑΝΝΑ 

ΣΑΡΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΣΕΓΓΟΥΝΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ 

ΣΤΑΘΑΤΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ 

ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

TIΓΚΑ ΕΛΕΝΑ

ΦΩΚΑ ΜΑΡΙΛΕΝΑ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΛΙΤΣΑ

Με εκτίμηση

για την ART WAY

Γιώργος Σάρδης- Αφροδίτη Δρακοπούλου

Τόσο γαλάζια…

          Άσχετο, αλλά: Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους. 
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων. Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. 
Τους κουρασμένους παλιάτσους. Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί, για να ενωθούν ξανά με τη ζωή. Αυτούς που όταν γλιστρήσουν στη λακκούβα με τα λασπόνερα, γελάνε με το χάλι των ποδιών τους. Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από τη δεξίωση ο πορτιέρης, γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα. Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο, ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις, που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι. Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων.»
 «Θυμάμαι ακόμα εκείνο το γλάρο τον μοναχικό. Πετούσε γρήγορα προς την αντικρινή στεριά, σαν να ήθελε να γλυτώσει από το βλέμμα του Θεού. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη θάλασσα. 
Τόσο απόλυτα, τόσο αλαζονικά γαλάζια…
Αλκυόνη Παπαδάκη.

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Έκθεση στο Poseidon of Paros Resort στην οποία συμμετέχω.

Από 29/8 έως 13/9/2015 στην Πάρο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

EKΘΕΣΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ GALLERY POSEIDON OF PAROS
& ART WAY
παρουσιάζουν την
4η Εικαστική Συνάντηση Τεχνών Πάρου 2015
29 AYΓΟΥΣΤΟΥ έως 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2015

ΟΜΑΔΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Θέμα

ΑΙΓΑΙΟ - ΦΩΣ – ΕΛΠΙΔΑ

Το 2015 , για την επιστημονική κοινότητα έχει ανακηρυχτεί ως Διεθνές έτος φωτός.

Η 4η Εικαστική Συνάντηση Τεχνών Πάρου μέσα σε εποχές γεμάτες σκιές , μέσα σε εποχές γεμάτες γκρίζο, επιχειρεί να μεταφέρει το φως όχι με τα μέσα που η τεχνολογία μας προσφέρει ,αλλά μέσω των εικαστικών τεχνών.

Οι καλλιτέχνες μας εκθέτουν έργα πλημμυρισμένα με ελπίδα και φως , έτσι όπως αυτό διαθλάται μέσα στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου.
Η ART WAY μέσα στην καρδιά της κρίσης έχει καταφέρει αυτά τα δύσκολα χρόνια παρά τις αντιξοότητες να προάγει την τέχνη και τον πολιτισμό. Αυτό το οφείλουμε στην εμπιστοσύνη και την αγάπη των συνεργαζόμενων καλλιτεχνών αλλά και του φιλότεχνου κοινού μας.
Έτσι λοιπόν, στην πιο δύσκολη ίσως περίοδο της χώρας δεν το «βάζουμε κάτω» και ξεκινάμε τις παρουσιάσεις μας στο φιλόξενο νησί της Πάρου και στον καταπληκτικό εκθεσιακό χώρο του Ξενοδοχείου POSEIDON OF PAROS στην Χρυσή Ακτή.
Σας περιμένουμε Σάββατο 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015 και ώρα 20:00 μ.μ.

ΤΙΜΩΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

ΑΘΗΝΑ Τ.
ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΜΑΡΙΑΝΝΑ
ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ
ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΣ
ΠΕΤΜΕΖΑΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑΝΝΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ ΛΟΥΛΑ
ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΓΑΪΤΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ
ΓΚΑΛΛΟΥ ΑΝΙΕΖ
ΔΑΝΑΛΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
ΕΞΑΡΧΟΥ ΕΥΑ
ΚΑΛHΜΕΡΗ ΑΝΝΙΤΑ
ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΑΤΟΥΛΑ
ΚΑΡΑΣΑΒΒΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΟΡΑΝ ΜΑΡΙΑ
ΚΟΥΤΟΥΛΑΚΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ
ΚΟΥΤΣΟΜΠΙΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΛΙΤΕΡΙΝΑ ΤΑΝΙΑ
ΛΥΚΟΥΡΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
LOCK PETER
MAΓΔΑΛΙΝΟΥ ΘΑΛΕΙΑ
ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΜΟΥΡΤΙΚΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
ΜΠΙΣΙΡΙΤΣΑ ΜΑΡΙΑ
ΜΥΛΩΝΟΓΙΑΝΝΗ ΔΑΦΝΗ
ΜΩΡΑΪΤΗ ΕΦΗ
NAGEL FRANZISKA
ΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΛΥΔΙΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
ΠΑΠΠΑΣ ΒΑΪΟΣ
ΠΑΤΣΙΚΑΚΗ ΕΛΛΗ
ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
PYTHA NIKOL
ΡΑΊΚΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ
ROSALIND MAY
ΣΑΡΑΝΤΗ ΧΡΥΣΗ
ΣΑΡΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΣΙΑΤΑΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ
ΣΚΩΤΤΗ ΕΦΗ
ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ
ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΪΟΣ
ΤΑΛΙΑΔΩΡΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΜΑΡΓΙΑΝΑΚΗ ΜΥΡΩ
ΤΙΓΚΑ ΕΛΕΝΑ
ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΤΣΙΚΔΕΜΟΓΛΟΥ ΦOΝΗ
ΦΟΛΟΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
WAHL SUZANA

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ
ΑΡΓΥΡΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΒΑΡΔΑΒΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΑΤΟΥΛΑ
ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΜΠΟΥΤΣΙΚΑΚΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΛΙΤΣΑ

Με εκτίμηση
για την ART WAY
Γιώργος Σάρδης- Αφροδίτη Δρακοπούλου
ART WAY:,κιν. 6941522553 email:g.m.sardis@gmail.com

Ερημιά...

παίζοντας με την ψυχή...πόσο μπορείς ν΄αντέξεις;

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Μόνο αυτό...

ταξιδι στα μάτια σου...

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Δρόμοι ανοιχτοί....

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Σκέφτομαι ότι.....

Δική σου ἡ θάλασσα κι ὁ ἀγέρας
μ᾿ ἕνα ἄστρο κρεμασμένο στὸ στερέωμα,
Κύριε, δὲ ξέρουνε πῶς εἴμαστε
ὅ,τι μποροῦμε νὰ εἴμαστε
γιατρεύοντας τὶς πληγές μας μὲ τὰ βότανα
ποῦ βρίσκουμε πάνω σὲ πράσινες πλαγιὲς
ὄχι ἄλλες, τοῦτες τὶς πλαγιὲς κοντά μας,
πῶς ἀνασαίνουμε ὅπως μποροῦμε ν᾿ ἀνασαίνουμε
μὲ μιὰ μικρούλα δέηση κάθε πρωὶ
ποῦ βρίσκει τ᾿ ἀκρογιάλι ταξιδεύοντας
στὰ χάσματα τῆς μνήμης....

Υστερόγραφο-Γ.Σεφέρης.

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση. 

Memories in B'n'w Photos

Όταν τα πράγματα καταλήγουν σε άσπρο-μαύρο μία είναι η διέξοδος....ΦΥΓΗ....

Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου...

Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας...

Αρλέτα

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση. 

Λάμψη....

Υπάρχουν δυο τρόποι για να λάμπεις: 

είτε να αντανακλάς το φως είτε να το δημιουργείς.

Paul Claudel, 1868-1955, Γάλλος ποιητής


Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση. 

Θυμάσαι κάποτε...

τότε που είχες όνειρα;

Επέτειος Πολυτεχνείου 2014

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Τα δάκρυά μου είναι ένα διάφανο ποτάμι....

Δεν ξέρω οι θεοί ακόμα τι μου οφείλουν

Όσο κοιμάμαι αυτοί μοιράζουν τα χαρτιά

Έξω απ' την πόρτα σου να λιώνω θα με στείλουν

Ή στο κρεβάτι σου να κλαίω από χαρά

Τα δάκρυά μου είναι ένα διάφανο ποτάμι

Ορμάει μέσα σου γκρεμίζει ό,τι βρει

Και μεθυσμένο σού φωνάζει 

έλα να φύγουμε μαζί

Ή μοναξιά σου είναι ένα βρώμικο λιμάνι

Κανείς δεν θέλει στα νερά του να σταθεί

Μην την ακούς όταν μιλάει 

κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει

Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί

Και όσα για πάντα είχες χάσει

Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι

Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί

Και μεθυσμένη σού φωνάζει 

έλα να φύγουμε μαζί

Ή μοναξιά σου είναι ένα ψεύτικο σημάδι

Μέσ στην καρδιά σου ζωγραφίζει μια πληγή

Μην την ακούς όταν μιλάει 

κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει

Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί

Και όσα για πάντα είχες χάσει

Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι

Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί

Και μεθυσμένη σού φωνάζει 

έλα να φύγουμε μαζί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει

Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί

Και όσα για πάντα είχες χάσει

Για πάντα έχουν σωθεί

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Φύσηξε

.....ο βαρδάρης και καθάρισε

ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας

βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα

στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας....

Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε

τα ρούχα τα μαλλιά της στον αέρα

στη στάση πέρα -δώθε σπινθιρίζουνε

τα δυό της μάτια κάρβουνα αναμμένα....


Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση. 

Είπα.....

ΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!

  Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Sailing

When the still sea conspires an armor
And her sullen and aborted
Currents breed tiny monsters,
True sailing is dead. 
Awkward instant 
And the first animal is jettisoned, 
Legs furiously pumping 
Their stiff green gallop, 
And heads bob up 
Poise 
Delicate 
Pause 
Consent 
In mute nostril agony 
Carefully refined 
And sealed over.

  Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

When I'm Gone

                                 

                       Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Θα'μαι στο πλάι σου....

Τη θλίψη απ' τα μάτια μου να πάρεις
και να τη ρίξεις στου πελάγου το βυθό
κι αν τύχει μες σ'ανέμους να χαθώ
μη μ'αρνηθείς, μη μ'αποπάρεις

Το πιο ακριβό σου χάδι να μου δώσεις
κι αν η λαχτάρα σου κουρσέψει το κορμί
αιτία, πρόφαση να γίνει κι αφορμή
ποτέ μη μ'αρνηθείς, μη με προδώσεις

-R-
Σύννεφα του γιαλού θε ν'αρματώσω
θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω
Σύννεφα του γιαλού θε ν'αρματώσω
θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω θα'μαι στο πλάι σου.....

Την πιο βαθιά ανάσα μου να νιώσεις
σαν άρωμα φερμένο απ'τη βροχή
κι αν γίνει τ΄όνειρο ταξίδι και ευχή
που αγάπησες πολύ, μη μετανιώσεις....

Σοφιάννα Αγγελοπούλου

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση.

Φωτιά στο λιμάνι.....

Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα

να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα

Με τα μαύρα γυαλιά και το άσπρο φουστάνι

να κοιτάς μακριά τη φωτιά στο λιμάνι.

Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει

ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι

στο κομμάτι που λείπει απ' το σπασμένο καθρέφτη,

στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο

και μου λες λοιπόν θυμήσου

μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα

να χτυπάς το νερό, να χτυπάς τον αέρα

να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει

τις φωτιές στα ντεπώ, τη φωτιά στο λιμάνι

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Γελάς καθώς το πλοίο...

Γελάς γιατί σε θέλω, κατεβάζεις το καπέλο

και μου λες λοιπόν θυμήσου

σαν ταινία η ζωή σου να κυλά...

Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία κι απαγορεύεται η αναδημοσίευση. 

Γη των απουσιών

Ερέτρια αρόδου...προχθές....

                                                                    Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.

                                                          Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω
                                                                    στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν
                                            ἔτσι σὲ βρίσκει:
                                                                    πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.

                                          Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει
                                                                         κι ἂς νύχτωσε τόσο ἐδῶ
                                                                               τῶν τόπων οἱ κρίσιμες ὧρες
                                                                                                                 σπάνια συμπίπτουν.
                                                            Κάτι σὰν φῶς καὶ οὔτε φῶς,
                                                                          ἡ ὥρα τοῦ ἑαυτοῦ σου ἔχει πέσει.

                                                      Χορεύουν φύκια
                                                              κάτω ἀπ᾿ τὸ τζάμι τοῦ νεροῦ.
                                              Τὰ ρηχά, ἔχουν κι αὐτὰ
                                                      τὰ βάσανά τους καὶ τὰ γλέντια τους.

                                                Τώρα θὰ ἔχουν λύσει τὰ μαλλιά τους
                                                                               οἱ ἁγνὲς ἡσυχίες τριγύρω
                                                                                        μὲ τὴ σιωπή σου θὰ τὶς κάνεις
                                                                                                γυναῖκες σου ἐκπληρωμένες.
                                                                                                              Ξαπλώνουν δίπλα σου.
                                                Ἡ σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στὸν ἀέρα
                                                        κι ἀνεβαίνει. Σὲ κρατάει στὸ ράμφος της.
                                                       Ποῦ ξέρω ἐγὼ τὰ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ πελάγους
                                                                                                                               γιὰ νὰ σὲ καταλάβω;

                                       Θὰ κοιτάζεις μία ἔρημη θάλασσα.
                                                    Τὸ βλέμμα σου δὲν παραλλάζει
                                                                      ἀπὸ πλαγιὰ ποὺ γλυκὰ
                                                                                  καὶ μ᾿ ἀνακούφιση σκουραίνει
                                                                                         κατρακυλώντας μὲς στὴν ἀπομάκρυνση.
                                           Ἀναπνέεις μὲ τὸ στέρνο τῶν μακρινῶν ἠρεμιῶν,
                                                                                               ποὺ ἔχω γι᾿ αὐτὲς διαβάσει
                                                                                                 στοὺς πολύτομους κόπους ποὺ ἔδεσα.
                                     Σ᾿ ἕνα ἀβαθῆ σου στεναγμὸ βούλιαξε ἕνα βαπόρι.
                                                                        Δὲν θὰ ἤτανε βαπόρι. Θὰ ἤτανε σκιάχτρο
                                                                                                       στὰ ὑγρὰ περβόλια τῆς φυγῆς
                                                                                                                νὰ μὴν πηγαίνουν οἱ διαθέσεις
                                                                                                                                             νὰ τὴν τσιμπολογᾶνε.

                                  Ἡ τερατώδης τοῦ πελάγους δυνατότητα,
                                                                           ἡ κίνηση τοῦ πλάτους,
                                                                                    φθάνει στὰ πόδια σου ἀφρός,
                                                                                              ψευτοεραστὴς στὰ πρῶτα βότσαλα.
                                                                                                         Τοὺς σκάει ἕνα φιλὶ καὶ ξεμεθάει.

---

                                        Τώρα, θὰ σοῦ ἔχουν πεῖ ὅ,τι εἶχαν νὰ σοῦ ποῦν
                                                                                   Οἱ ἀναδιπλώσεις τῶν κυμάτων
                                                                                                     καὶ θὰ ἐπιστρέφεις κάπου.
                                                                                         Θὰ παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
                                                                                                                                      μιὰ ἄλλη ἅπλα,
                                                                                                        ἀλλοῦ γυμνὴ κι ἀλλοῦ ντυμένη μὲ βλάστηση.

                                                    Ἡ σκέψη σου, μετὰ ἀπὸ τόση θάλασσα,
                                                                                          κατέβηκε ἀπὸ γλάρος,
                                                                                          βάζει τὸ δέρμα τῆς προσαρμογῆς καὶ χάνεται.
                                                    Ὅπου εἶναι θάμνος, πράσινη
                                                                               ὅπου σκοτεινό, σκοτεινή.
                                                                                        Ἐκεῖ ποὺ οἱ καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους,
                                                                                                                                                      ψιθυριστή,
                                                                                                                         ὅπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
                                                                                                                                ὅπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
                                                                                                                                   κι ὅπου δαγκώνει ἡ πέτρα, πέτρινη.

                                                   Στὴν ψυχή σου δὲν φθάνει κανεὶς
                                                               οὔτε διὰ ξηρᾶς οὔτε διὰ θαλάσσης.

                                                Αὐτὸ τὸ δισκίο,
                                                          τὸ ἀκουμπισμένο στὸ μαῦρο ἀτμοσφαιρικὸ τραπέζι,
                                                                        ποὺ τὸ περνᾷς κι ἐσύ, ὅπως κι οἱ ἄλλοι, γιὰ φεγγάρι,
                                                                                                ἄσ᾿ το, δὲν εἶναι φεγγάρι.
                                                                                                         Εἶναι τὸ βραδινό μου χάπι  
                                                                                                       τὸ ψυχοτρόπο.

     

Κικὴ Δημουλᾶ